Lara Taveirne: De kinderen van Calais

Hi everyone

I just finished De kinderen van Calais by a Belgian author; Lara Taveirne. This book, as far as I know, has never been translated into English. I borrowed my copy from our local library, and it left me with very mixed feelings.

"Wissant, Noord-Frankrijk, de jaren zestig. Urenlang gingen ze gebukt op zoek naar de mooiste schelpen. Ze konden gelijktijdig en achterwaarts over de golven duiken. Ze hadden allebei een kamer waar je de zee kon horen ruisen, als de wind goed zat. Lilith en Violaine waren wat men noemt hartsvriendinnen. Onafscheidelijk. Samen kochten ze hun eerste bikini. En het was hand in hand dat ze naar de rand liepen.
Cap Blanc Nez, 1976. Beneden aan de kliffen wordt Violaine gevonden. 135 meter hoger staan twee boekentassen.
De kinderen van Calais is een debuut van zelden geziene ambitie. De auteur ontleedt en amputeert liefde in al haar facetten: moederliefde, zussenliefde, naastenliefde. Allesverterende liefde. De suizende tragiek van dit verhaal, als in een val van 135 meter hoog, doet voortdurend naar adem happen en heeft maar één vraag: hoe dicht kun je bij iemand komen zonder jezelf te verliezen?" 

I feel as if De kinderen van Calais was written by two different writers at the same time.
There’s one writer who makes me care deeply for the characters, who crafts beautiful, poetic sentences, and who creates well-rounded, realistic characters that make you reflect on life, love, and loss. This writer draws you in with their emotional depth and lyrical prose, making you feel the tragedy of Lilith and Violaine’s story and life.
But then there’s another writer too, one who feels crude, crass and vulgar, who writes a boring, surface-level story that lacks depth. This writer mess up the plot, overloads the text with too many adjectives, and creates one-dimensional characters that fail to resonate.

It’s frustrating to see such potential in this book, only to have it undermined by its own inconsistencies. The beautiful moments are truly stunning, but they’re buried under layers of clutter that detract from the experience; the tragedy of the story and these people's lives.

Have you read De kinderen van Calais? Or have you come across a book that made you feel similar? I’d love to hear your thoughts!

Happy reading!
Helena